Speciale waarschuwingen: Een nauwkeurige diagnose van hyperadrenocorticisme is van essentieel belang. Wanneer er geen duidelijke respons op de behandeling is, moet de diagnose opnieuw worden beoordeeld. Dosisverhogingen kunnen noodzakelijk zijn. Dierenartsen moeten zich ervan bewust zijn dat honden met hyperadrenocorticisme een verhoogd risico op pancreatitis lopen. Dit risico neemt mogelijk niet af na behandeling met trilostaan. Speciale voorzorgsmaatregelen voor veilig gebruik bij de doeldiersoort: Aangezien de meeste gevallen van hyperadrenocorticisme bij honden in de leeftijd van 10-15 jaar worden gediagnosticeerd, is er vaak sprake van andere pathologische processen. Het is met name belangrijk dat gevallen worden gescreend op primaire leveraandoeningen en nierinsufficiëntie, aangezien het middel in deze gevallen gecontra-indiceerd is. Daarna dient het dier tijdens de behandeling onder nauwlettende controle worden gehouden. Speciale aandacht moet worden besteed aan leverenzymen, elektrolyten, ureum en creatinine. De gelijktijdige aanwezigheid van diabetes mellitus en hyperadrenocorticisme vereist specifiek toezicht. Als een hond eerder met mitotaan is behandeld, zal de bijnierfunctie verminderd zijn. Praktijkervaring wijst erop dat er ten minste een maand moet verstrijken tussen het staken van mitotaan en de introductie van trilostaan. Nauwlettende controle van de bijnierfunctie wordt aanbevolen, aangezien honden mogelijk vatbaarder zijn voor de effecten van trilostaan. Het diergeneesmiddel dient met uiterste voorzichtigheid te worden gebruikt bij honden met reeds bestaande anemieën, aangezien verdere verlagingen van het 'packed cell'-volume en hemoglobine kunnen optreden. Er dient regelmatig controle plaats te vinden. Het diergeneesmiddel bevat de hulpstof xylitol, die bij toediening in hoge doses bijwerkingen kan veroorzaken. Toediening van Trilocur 10 mg/ml suspensie voor oraal gebruik voor honden in doses hoger dan 2 mg trilostaan per kilogram lichaamsgewicht kan leiden tot xylitoltoxiciteit. Om dit risico te beperken bij honden die hogere doses dan 2 mg trilostaan/kg nodig hebben, moet Trilocur 50 mg/ml suspensie voor oraal gebruik voor honden worden gebruikt. Speciale voorzorgsmaatregelen te nemen door de persoon die het diergeneesmiddel aan de dieren toedient: Trilostaan kan de testosteronsynthese verminderen en heeft antiprogesteroneigenschappen. Vrouwen die zwanger zijn of van plan zijn zwanger te worden, dienen hantering van het diergeneesmiddel te vermijden. Was de handen met water en zeep na onbedoelde blootstelling en na gebruik. Het diergeneesmiddel kan huid- en oogirritatie en sensibilisatie veroorzaken. In geval van onbedoeld contact van de suspensie met ogen of huid, onmiddellijk wassen met veel water. Raadpleeg een arts als de irritatie aanhoudt. Personen met een bekende overgevoeligheid voor trilostaan, vanilline of natriumbenzoaat dienen contact met het diergeneesmiddel te vermijden. Onbedoeld inslikken kan schadelijke effecten veroorzaken, waaronder misselijkheid, braken en diarree. Voorzichtigheid is geboden om onbedoeld inslikken, vooral door een kind, te voorkomen. Gevulde spuiten uit de buurt van kinderen houden en gebruikte spuiten buiten het zicht en bereik van kinderen bewaren. In geval van onbedoeld inslikken dient onmiddellijk een arts te worden geraadpleegd en de bijsluiter of het etiket te worden getoond. Dracht en lactatie: Niet gebruiken bij drachtige of lacterende teven. Vruchtbaarheid: Niet gebruiken bij fokdieren. Interactie met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie: De mogelijkheid van interacties met andere geneesmiddelen is niet specifiek onderzocht. Aangezien hyperadrenocorticisme vaak voorkomt bij oudere honden, krijgen veel daarvan gelijktijdig andere medicatie. In klinische onderzoeken werden geen interacties waargenomen. Het risico op het ontstaan van hyperkaliëmie moet worden overwogen als trilostaan wordt gebruikt in combinatie met kaliumsparende diuretica of angiotensineconverterendenzymremmers (ACE-remmers). Het gelijktijdige gebruik van dergelijke geneesmiddelen dient te worden onderworpen aan een risico-batenanalyse door de dierenarts, aangezien er enkele meldingen zijn geweest van sterfgevallen (waaronder plotselinge dood) bij honden toen deze gelijktijdig met trilostaan en een ACE-remmer werden behandeld.

Doeldiersoort: hond.

Voor de behandeling van hypofyseafhankelijk en bijnierafhankelijk hyperadrenocorticisme (ziekte en syndroom van Cushing) bij honden.

Per ml:
Werkzaam bestanddeel: trilostaan 50 mg
Hulpstoffen:
Sorbitol, vloeibaar (niet-kristalliserend)
Glycerol
Water, gezuiverd
Xanthaangom
Natriumbenzoaat 1,5 mg
Sacharinenatrium
Xylitol
Natriumdiwaterstoffosfaatdihydraat
Citroenzuurmonohydraat of citroenzuuranhydraat
Colloïdaal siliciumdioxideanhydraat
Vanilline

De mogelijkheid van interacties met andere geneesmiddelen is niet specifiek onderzocht. Aangezien hyperadrenocorticisme vaak voorkomt bij oudere honden, krijgen veel daarvan gelijktijdig andere medicatie. In klinische onderzoeken werden geen interacties waargenomen. Het risico op het ontstaan van hyperkaliëmie moet worden overwogen als trilostaan wordt gebruikt in combinatie met kaliumsparende diuretica of angiotensineconverterendenzymremmers (ACE-remmers). Het gelijktijdige gebruik van dergelijke geneesmiddelen dient te worden onderworpen aan een risico-batenanalyse door de dierenarts, aangezien er enkele meldingen zijn geweest van sterfgevallen (waaronder plotselinge dood) bij honden toen deze gelijktijdig met trilostaan en een ACE-remmer werden behandeld.

1. Bijwerkingen Honden: Soms (1 tot 10 dieren/1 000 behandelde dieren): Lethargie2 , anorexie2 , braken2 , diarree2 Zelden (1 tot 10 dieren/10 000 behandelde dieren): Hypoadrenocorticisme, hypersalivatie. Opgeblazen gevoel, ataxie, spiertremor, huidaandoeningen, nierinsufficiëntie3 en artritis3 Zeer zelden (< 1 dier/10 000 behandelde dieren, inclusief geïsoleerde meldingen): Zwakte2 , bijniernecrose1 en plotselinge dood Onbekende frequentie (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald): Acute Addison-crisis (collaps) 1 Kan leiden tot hypoadrenocorticisme. 2 Deze met iatrogeen hypoadrenocorticisme geassocieerde verschijnselen kunnen zich vooral voordoen bij gebrek aan toereikende controle (zie rubriek 'Dosering voor elke diersoort, toedieningswijzen en toedieningswegen'). De verschijnselen zijn in het algemeen reversibel binnen een variabele periode na stopzetting van de behandeling. Lethargie, braken, diarree en anorexie zijn waargenomen bij honden die met trilostaan werden behandeld zonder bewijs van hypoadrenocorticisme. 3 Kan worden ontmaskerd door behandeling met het middel. De behandeling kan artritis ontmaskeren als gevolg van een verlaging van de endogene corticosteroïdespiegels. Het melden van bijwerkingen is belangrijk. Op deze manier kan de veiligheid van een diergeneesmiddel voortdurend worden bewaakt. Indien u bijwerkingen vaststelt, zelfs wanneer die niet in deze bijsluiter worden vermeld, of u vermoedt dat het geneesmiddel niet heeft gewerkt, neem dan in eerste instantie contact op met uw dierenarts. U kunt bijwerkingen ook melden aan de houder van de vergunning voor het in de handel brengen met behulp van de contactgegevens aan het einde van deze bijsluiter of via uw nationale meldsysteem.

• Niet gebruiken bij dieren die lijden aan een primaire leveraandoening en/of nierinsufficiëntie.
• Niet gebruiken bij overgevoeligheid voor het werkzame bestanddeel of één van de hulpstoffen.

Dracht en lactatie: Niet gebruiken bij drachtige of lacterende teven. Vruchtbaarheid: Niet gebruiken bij fokdieren.

Eenmaal daags oraal rechtstreeks in de mond van de hond toedienen op het moment van het voederen.
De aanvangsdosis voor de behandeling is ongeveer 2 mg/kg.