6 Speciale waarschuwingen: Alle doeldiersoorten In bepaalde gevallen kan een behandeld dier een implantaat verliezen. Als een gebrek aan verwachte werkzaamheid wordt vermoed, moet de subcutane aanwezigheid van het implantaat worden gecontroleerd. Hond, reu Onvruchtbaarheid wordt bereikt vanaf 6 weken tot tenminste 6 maanden na de eerste behandeling. Behandelde honden dienen daarom binnen de eerste zes weken na de eerste behandeling weggehouden te worden van loopse teefjes. Eén van de 75 honden die tijdens klinische trials zijn behandeld met het diergeneesmiddel kwam binnen zes maanden na implantatie in contact met een loops teefje en dekte haar, maar dit resulteerde niet in een dracht. In het geval dat een behandelde hond een teefje dekt tussen 6 weken en 6 maanden na de behandeling, dienen passende maatregelen te worden genomen om het risico van dracht uit te schakelen. In zeldzame gevallen (> 0,01% tot < 0,1%) is een mogelijk verminderde werkzaamheid gerapporteerd (in de meeste gevallen werd afwezigheid van reductie van de testikelgrootte gerapporteerd en/of werd een teef gedekt). Alleen testosteronspiegels (een geaccepteerde vruchtbaarheidsmarker) kunnen definitief bevestigen dat de werkzaamheid van de behandeling verminderd is. Elke dekking die meer dan zes maanden na toediening van het diergeneesmiddel plaatsvindt kan resulteren in een dracht. Het is echter niet nodig teefjes na volgende implantaties uit de buurt van behandelde honden te houden, op voorwaarde dat het diergeneesmiddel elke zes maanden wordt toegediend. Indien het vermoeden bestaat dat een hond het eerste implantaat heeft verloren, dan kan dit worden bevestigd door een waargenomen afwezigheid van een reductie van de testikelgrootte of afwezigheid van de vermindering van de testosteronspiegels 6 weken na het vermoedelijke verlies van het implantaat, aangezien beiden zouden moeten plaatsvinden na correcte implantatie. Indien vermoed wordt dat een hond het implantaat heeft verloren na een herimplantatie 6 maanden later, dan zal de omtrek van de testikelgrootte en/of de plasmatestosteronspiegel progressief toenemen. In geval van verlies van een implantaat dient een ander implantaat te worden toegediend. Het vermogen van honden om nageslacht te krijgen na hun terugkeer naar normale plasmatestosteronspiegels, na toediening van het diergeneesmiddel, is niet onderzocht. Met betrekking tot testosteronspiegels (een vastgestelde surrogaat vruchtbaarheidsmarker): tijdens klinische trials keerde meer dan 80% van de honden die één of meer implantaten toegediend had gekregen binnen 12 maanden na implantatie terug naar normale plasmatestosteronspiegels (≥ 0,4 ng/ml). Achtennegentig procent van de honden keerde binnen 18 maanden na implantatie terug naar normale plasmatestosteronspiegels. Gegevens die de volledige omkeerbaarheid van klinische effecten (kleinere grootte van testikels, lager ejaculatievolume, lagere spermatelling en verminderd libido) inclusief vruchtbaarheid na zes maanden of herhaalde implantatie aantonen, zijn echter beperkt. In zeer zeldzame gevallen (< 0,01%) kan de tijdelijke onvruchtbaarheid langer dan 18 maanden duren. Tijdens klinische trials, behielden de meeste kleinere honden (< 10 kg) gedurende meer dan 12 maanden na implantatie onderdrukte testosteronspiegels. Voor zeer grote honden (> 40 kg) zijn de gegevens beperkt maar was de duur van de testosterononderdrukking vergelijkbaar met de duur die werd opgemerkt bij middelgrote en grote honden. Voor het gebruik van het diergeneesmiddel bij honden van minder dan 10 kg of meer dan 40 kg lichaamsgewicht dient de dierenarts daarom een baten/risicobeoordeling uit te voeren. Chirurgische of medische castratie kan onverwachte gevolgen hebben op agressief gedrag (d.w.z. verbetering of verergering). Dus dienen honden met sociopatische stoornissen, die fasen vertonen met intraspecifieke (tussen honden) en/of interspecifieke (tussen honden en andere diersoorten) agressie, niet te worden gecastreerd noch te worden behandeld met een implantaat. Hond, prepuberale teef Tijdens klinische onderzoeken trad de eerste oestrus 6 tot 24 maanden na toediening van het diergeneesmiddel op bij 98,2 % van de dieren; voor één op de 56 teefjes (1,8 %) duurde de onderdrukking van oestrus 5 maanden. Concreet vertoonden 44,6 % van de teefjes hun eerste oestrus tussen 6 en 12 maanden na implantatie, 53,6 % tussen 12 en 24 maanden na implantatie. Het diergeneesmiddel mag alleen worden toegediend aan prepuberale teefjes van 12-16 weken oud, die geen tekenen van oestrus vertonen. Metingen van hormonale niveaus en vaginale uitstrijkjes kunnen worden gebruikt om de afwezigheid van oestrus te bevestigen. Kat, kater Bij volwassen katers worden inductie van onvruchtbaarheid en onderdrukking van urinegeur en seksueel gedrag bereikt vanaf ongeveer 6 weken tot 12 maanden na implantatie. Mocht een kater eerder dan 6 weken of later dan 12 maanden na implantatie met een vruchtbare poes paren, dan moeten passende maatregelen worden genomen om het risico op dracht uit te sluiten. Bij implantatie in jonge katers van 3 maanden oud, duurde de onderdrukking van de vruchtbaarheid minstens 12 maanden bij 100 % van de katten en langer dan 16 maanden bij 20 % van de katten. Bij de meeste katten dalen de testosteronniveaus binnen 2 weken na implantatie, gevolgd door een verminderd testikelvolume en een verminderde omvang van de penisstekels vanaf week 4-8 na implantatie. Seksueel gedrag begint binnen een week na de behandeling af te nemen, te beginnen met verminderde vocalisatie, gevolgd door een vermindering van libido, urinegeur, urinemarkering en agressiviteit vanaf 4 weken na implantatie. Sommige seksuele gedragingen, bijvoorbeeld bestijgen en nekbijten, kunnen ook een sociale component hebben, maar de gedownreguleerde kater kan een paring niet voltooien of ovulatie bij de vruchtbare poes veroorzaken. Klinische effecten op urinegeur, urinemarkering, testikelvolume, grootte van de penisstekels en seksueel gedrag beginnen af te nemen na ongeveer 12 maanden na implantatie. Het tijdsverloop en de duur van downregulatie die na de behandeling worden waargenomen zijn variabel, waarbij 28 maanden de maximale duur is die is waargenomen voor een terugkeer naar normale vruchtbaarheid na implantatie. In een veldonderzoek kregen 22 katers 12 maanden na het eerste implantaat een tweede implantaat toegediend, waardoor de duur van de onderdrukte voortplantingsfunctie en seksueel gedrag nog een jaar werd verlengd. Bij 1-3 % van de katers is een gebrek aan verwachte werkzaamheid gemeld op basis van voortdurende vertoning van seksueel gedrag, paring resulterend in dracht en/of gebrek aan onderdrukking van plasma-testosteronspiegels (een vastgestelde surrogaatmarker voor vruchtbaarheid). In geval van twijfel moet de eigenaar van het dier overwegen om de behandelde kater gescheiden te houden van vruchtbare poezen waarbij dracht ongewenst zou zijn. Speciale voorzorgsmaatregelen voor veilig gebruik bij de doeldiersoort(en): Hond, reu Het gebruik van het diergeneesmiddel bij prepuberale reuen is niet onderzocht. Daarom wordt geadviseerd reuen de puberteit te laten bereiken alvorens wordt gestart met de behandeling met het diergeneesmiddel. Gegevens tonen aan dat behandeling met het diergeneesmiddel het libido van de reu zal verminderen. Hond, prepuberale teef In een onderzoek hadden, van de 34 teefjes die tussen 16 en 18 weken werden geïmplanteerd, één dier dat werd geïmplanteerd op de leeftijd van 16 tot 17 weken en twee dieren geïmplanteerd op de leeftijd van 17 tot 18 weken een implantaat-geïnduceerde oestrus. Herhaalde behandeling met het diergeneesmiddel is niet onderzocht bij teefjes en wordt daarom niet aanbevolen. Na het bereiken van geslachtsrijpheid na het einde van de werkzaamheid van één implantaat, is informatie verzameld over loopsheidcycli en het vermogen van teefjes om een nestje te hebben: er werden geen problemen met de reproductieve veiligheid opgemerkt. Volgens een vervolgenquête werden zes drachten bij vijf teven voltooid met één tot negen levende puppy's. Vanwege de beperkte hoeveelheid gegevens moet het gebruik bij prepuberale teefjes die bestemd zijn voor de fokkerij worden uitgevoerd volgens een baten-/risicobeoordeling door de verantwoordelijke dierenarts. Het gebruik bij geslachtsrijpe teefjes om de voortplantingsfunctie en oestruscyclus te onderdrukken wordt afgeraden, vanwege het risico op het induceren van een oestrus, die baarmoeder- en ovariumpathologie (metropathie, cysten) en ongewenste dracht kan veroorzaken. Kat, kater Er zijn geen gegevens beschikbaar bij jonge katten met niet-ingedaalde testikels bij implantatie. Het wordt aanbevolen om te wachten tot de testikels zijn ingedaald voordat het diergeneesmiddel wordt toegediend. Er zijn beperkte gegevens beschikbaar over de terugkeer naar de normale vruchtbaarheid na herhaalde toediening van het diergeneesmiddel. Het vermogen van katten om nakomelingen te verwekken na hun terugkeer naar normale plasma�testosteronspiegels, na toediening van het diergeneesmiddel, is niet volledig aangetoond, met name bij prepuberale katten. De beslissing om het diergeneesmiddel te gebruiken bij katers die bestemd zijn voor de fokkerij, moet daarom per geval worden overwogen. Speciale voorzorgsmaatregelen te nemen door de persoon die het diergeneesmiddel aan de dieren toedient: Zwangere vrouwen mogen dit diergeneesmiddel niet toedienen. Van een ander GnRH-analoog is aangetoond dat het foetotoxisch is bij laboratoriumdieren. Specifieke onderzoeken voor het evalueren van het effect van desloreline bij toediening tijdens zwangerschap zijn niet uitgevoerd. Hoewel huidcontact met het diergeneesmiddel niet waarschijnlijk is dient, in het geval dat het gebeurt, het blootgestelde gebied onmiddellijk gewassen te worden, omdat GnRH-analogen door de huid kunnen worden geabsorbeerd. Pas bij toediening van het diergeneesmiddel op dat u niet per ongeluk uzelf injecteert door ervoor te zorgen dat dieren goed worden vastgehouden en de naald voor het aanbrengen tot het moment van implantatie is afgeschermd. In geval van accidentele zelfinjectie, dient onmiddellijk een arts te worden geraadpleegd en de bijsluiter of het etiket te worden getoond om het implantaat te laten verwijderen.

Hond, reu:

• Voor de inductie van tijdelijke onvruchtbaarheid bij gezonde, niet-gecastreerde, geslachtsrijpe reuen.

Hond, prepuberale teef:

• Voor de inductie van tijdelijke onvruchtbaarheid om de eerste oestrus en verschijnselen van loopsheid uit te stellen, en om dracht op jonge leeftijd te voorkomen bij niet-gecastreerde en gezonde seksueel onvolwassen teefjes. Het implantaat moet op een leeftijd tussen de 12 en 16 weken worden ingebracht.

Kat, kater:

• Voor de inductie van tijdelijke onvruchtbaarheid en onderdrukking van urinegeur en van seksueel gedrag zoals libido, vocalisatie, urinemarkering en agressiviteit bij niet-gecastreerde katers vanaf de leeftijd van 3 maanden.

3.8 Interactie met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie Geen bekend.

Hond (reu en teef): Vaak (1 tot 10 dieren/100 behandelde dieren): Zwelling op de implantatieplaats, Korst op de implantatieplaats1 Dermatitis2 Zelden (1 tot 10 dieren/10.000 behandelde dieren): Vachtveranderingen (haarverlies, alopecia, verandering van de vacht) Urine-incontinentie Verminderde testikelgrootte Verminderde activiteit, Gewichtstoename Zeer zelden (<1 dier/10.000 behandelde dieren, inclusief geïsoleerde meldingen): Ascensus (opstijgen) van de testikel3 , Toegenomen testikelgrootte4 , Pijn aan de testikels4 Toegenomen seksuele belangstelling5 , Agressie5 Epileptische aanvallen6 Onbepaalde frequentie (kan niet worden geschat op basis van de beschikbare gegevens): Vertraagde groeischijfsluiting7 1 Matig, gedurende 14 dagen 2 Lokaal, duurt maximaal 6 maanden 3 Via het lieskanaal 4 Onmiddellijk na implantatie, voorbijgaand, verdwijnt zonder behandeling 5 Voorbijgaand 6 Gemiddeld 40 dagen na implantatie. De mediane tijd van aanvang van de verschijnselen was 14 dagen na implantatie, op zijn vroegst op dezelfde dag van implantatie en uiterlijk 36 weken na implantatie. Bij mens en dier moduleren geslachtshormonen (testosteron en progesteron) de gevoeligheid voor aanvallen 7 In lange botten zonder klinische of pathologische gevolgen Kat: Vaak (1 tot 10 dieren/100 behandelde dieren): Toegenomen eetlust1 , Gewichtstoename1 Reactie op de implantatieplaats (roodheid op de implantatieplaats2 , pijn op de implantatieplaats, warmte op implantatieplaats2 , zwelling op de implantatieplaats3,4) Onbepaalde frequentie (kan niet worden geschat op basis van de beschikbare gegevens): Toegenomen seksuele belangstelling, Zwerven5 Vertraagde groeischijfsluiting6 1 Tot 10 % gedurende de werkzame periode 2 Op de dag van implantatie, voorbijgaand 3 Zwellling < 5 mm, gedurende maximaal 45 dagen 4 Ernstige zwelling (> 4 cm) die langer dan 7 maanden aanhield, gemeld bij 1 op de 18 in een laboratoriumonderzoek 5 Gedurende de eerste weken na implantatie, voorbijgaand bij volwassen katers 6 In lange botten zonder klinische of pathologische gevolgen Het melden van bijwerkingen is belangrijk. Op deze manier kan de veiligheid van een diergeneesmiddel voortdurend worden bewaakt. De meldingen moeten, bij voorkeur via een dierenarts, worden gestuurd naar ofwel de houder van de vergunning voor het in de handel brengen of zijn lokale vertegenwoordiger ofwel de nationale bevoegde autoriteit via het nationale meldsysteem. Zie de bijsluiter voor de desbetreffende contactgegevens.

3.3 Contra-indicaties Geen.

Zwangere vrouwen mogen dit diergeneesmiddel niet toedienen. Van een ander GnRH-analoog is aangetoond dat het foetotoxisch is bij laboratoriumdieren. Specifieke onderzoeken voor het evalueren van het effect van desloreline bij toediening tijdens zwangerschap zijn niet uitgevoerd. Hoewel huidcontact met het diergeneesmiddel niet waarschijnlijk is dient, in het geval dat het gebeurt, het blootgestelde gebied onmiddellijk gewassen te worden, omdat GnRH-analogen door de huid kunnen worden geabsorbeerd. Pas bij toediening van het diergeneesmiddel op dat u niet per ongeluk uzelf injecteert door ervoor te zorgen dat dieren goed worden vastgehouden en de naald voor het aanbrengen tot het moment van implantatie is afgeschermd. In geval van accidentele zelfinjectie, dient onmiddellijk een arts te worden geraadpleegd en de bijsluiter of het etiket te worden getoond om het implantaat te laten verwijderen. Dracht en lactatie: De veiligheid van het diergeneesmiddel is niet bewezen tijdens dracht en lactatie.

Dosering voor elke diersoort, toedieningswijzen en toedieningswegen

Hond

Slechts één implantaat toedienen, ongeacht de grootte van de hond (zie rubriek "Speciale
waarschuwingen"). Herhaal de behandeling om de 12 maanden om de werkzaamheid in stand te
houden.

Fret

Slechts één implantaat toedienen, ongeacht de grootte van de fret. Herhaal de behandeling om de 16
maanden om de werkzaamheid in stand te houden.

Hond en Fret

Men dient het implantaat subcutaan tussen de schouderbladen van de hond of de fret toe te
dienen. Het diergeneesmiddel niet gebruiken wanneer de foliezak opengebroken is.

Het biologisch verenigbare implantaat hoeft niet verwijderd te worden. Wanneer het echter
noodzakelijk is de behandeling te beëindigen, kunnen implantaten chirurgisch worden verwijderd
doordat een dierenarts. Implantaten kunnen worden opgespoord met behulp van een echo.